چگونه يك عینک سه بعدی براي ديدن عكس  ها و فيلمهاي سه بعدي بسازيم ؟





دوست دارید عینکی داشته باشید که با آن بتوانید تصویرهای دو بعدی را به صورت سه بعدی ببینید؟!
کار ساده*ای است، تنها کافی است یک طلق آبی و یک طلق قرمز بر دارید و آنها را به شکل یک عینک در آورید و بعد به عکس*هایی که قابلیت سه بعدی شدن دارند نگاه کنید. به جای طلق می توانید از کاغذهای شفاف شکلات و کاغذهای نازک تزئینی هم استفاده کنید.
اما قبل از این که دست به کار شوید و به سراغ ساختن عینک سه بعدی بروید، بهتر است ابتدا با طرز کار این عینک*ها، که امروزه در بسیاری از بازی*های رایانه ای استفاده می*شوند، آشنا شوید و ببینید که مغز انسان چگونه با عینکی ساده گول می*خورد و شما را دچار این اشتباه می*کند که آنچه می*بینید سه بعد دارد و نه دو بعد!
همه شما می*دانید که تفاوت مهم مربع با مکعب در چیست! مربع دو بعدی است و روی صفحه کشیده می*شود، ولی مکعب سه بعدی است و نمی*توان آن را روی صفحه کاغذ نمایش داد. در واقع هر آنچه که روی صفحه نباشد سه بعدی است، درست مثل دنیای اطراف ما! از میز و صندلی گرفته تا کامپیوتر و دفتر و کتاب همه سه بعد دارند که به آنها طول و عرض و ارتفاع می*گوییم. اما آنچه که باعث می*شود ما محیط اطرافمان را سه بعدی ببینیم ساختمان و چگونگی قرارگیری چشم*های ماست. انسان و بسیاری از جانداران دو چشم دارند که در انسان این دو چشم در فاصله تقریبی پنج سانتی*متر از یکدیگر قرار گرفته است. اگر شما یکی از چشم*هایتان را ببندید و به یک جسم نگاه کنید و سپس با چشم دیگری این کار را انجام دهید، متوجه می*شوید که اختلاف زاویه ای بین دید هر کدام از چشم*های شما از جسم وجود دارد. برای درک بهتر این مطلب چند بار پشت سر هم به جسمی که رو به رویتان قرار دارد نگاه کنید و به سرعت یکی از چشمانتان را ببندید و دیگری را باز کنید.
در واقع هر یک از چشم*های ما منطقه دید مخصوصی دارد و به ما این اجازه را می*دهد که دوری و نزدیکی چیزهایی را که تا فاصله ۷ متری از ما قرار دارند، با تخمین مناسبی تشخیص دهیم. به بیان دیگر اگر چند جسم در میدان دید ما باشد، به راحتی می*توانیم بگوییم که کدام*یک نزدیک*تر و کدام*یک دورتر است و فاصله بین آنها را حدس بزنیم. اما اگر با یک چشم به آنها نگاه کنیم، با وجود این که هنوز درک روشنی از دوری آنها داریم، اما دقت تشخیص مسافت آنها کاهش می*یابد.
مثلا اگر از یکی از دوستانتان بخواهید که توپی را به طرف شما پرتاب کند و شما در حالی که یکی از چشم*هایتان را بسته*اید تلاش کنید که آن را بگیرید، متوجه می شوید به راحتی زمانی که با دو چشم آن را می*دیدید، نمی*توانید این کار را انجام دهید. اگر این آزمایش را در تاریکی شب انجام دهید، کار سخت*تر می*شود. پس می*توان گفت که وجود دو چشم، که به فاصله مشخصی از یکدیگر قرار دارند، باعث به وجود آمدن دید با اندکی اختلاف زاویه می*شوند و به مغز این امکان را می*دهند که دو تصویر دریافتی را با هم مرتبط کند و در نهایت فاصله جسم*ها و دوری و نزدیکی آنها را مخابره کند.
زمانی که به تماشای فیلم سه بعدی نشسته*اید و از عینکی استفاده می*کنید که با فیلتر قرمز- آبی و یا قرمز- سبز پوشیده شده است، از هر یک از چشم*ها تنها یک تصویر به مغز مخابره می*شود. اگر به تصویر بالا نگاه کنید این مطلب را بهتر درک خواهید کرد. انتقال این دو تصویر به مغز و تطبیق آنها باعث می*شود آنچه را که در پرده سینما می*بینید سه بعدی به نظر برسد. البته در این روش رنگ*ها به کیفیت مطلوبی دیده نمی شوند و همین مطلب باعث شده است تا عینک دیگری به نام عینک قطبی اختراع شود که طرز کار مشابهی دارد، اما یکی از طلق با خط*های عمودی و دیگری با خط*های افقی پوشیده شده است.
+ نوشته شده در  یکشنبه پانزدهم اسفند 1389ساعت 9:0  توسط رها  |